Op 10 mei jl. had ik mijn laatste chemokuur. Het lijkt al eeuwen geleden. Sinds die dag ben ik aan mijn herstel bezig. En hoe raar het ook klinkt, ik vind dat het moeilijkste traject. Je voelt je goed, gaat dan dingen ondernemen en wordt dan weer teruggefloten omdat je lichaam en ook je geest het nog niet aankunnen.

Bloggen en doodlen betekenen veel voor mij. Het geeft me de nodige afleiding en ook het gevoel dat ik weer iets nuttigs aan het doen ben. Ook het speciale fysiotherapieprogramma “Herstel & Balans” dat ik volg, helpt tegen mijn vermoeidheidsklachten. Alleen moet je dan niet teveel doen! Dat was vandaag het geval en we gaan vanaf donderdag weer een tandje terug. Dan kunnen mijn spieren en gewrichten weer herstellen. Het hoort er allemaal bij.

Iedere keer ben ik weer blij dat ik mijn onafhankelijkheid weer grotendeels terug heb. En bovenal dat ik nog leef, want achteraf gekeken, was het kantje boord. Hieronder het verhaal hoe het allemaal begon.

 

 

 

K heeft me te pakken…
Getagd op: