Een wens gaat in vervulling

Ik ben Jeanka Weijens. In Jeanka’s Blog schrijf ik over gebeurtenissen in mijn leven op een positieve en kleurrijke manier. Dit is een lang gekoesterde wens. 

Cadeautje?

Ze zeggen weleens dat negatieve gebeurtenissen in je leven een cadeautje zijn. Ik kan daar nu over meepraten en ik geloof daar ook heilig in.

Waar schrijf ik over in Jeanka’s Blog

Tot eind oktober 2016 voelde ik me energiek. Mijn werk als social media consultant is/was mijn hobby. Ik kreeg steeds meer klanten. De toekomst zag er goed uit. Sinds mijn jeugd was ik voor mezelf niet meer in een ziekenhuis geweest.  

Eind dat jaar dacht ik dat ik een zware griep had. “Niets huisarts, gewoon uitzieken!” dacht ik bij mezelf. Na een tijdje toch maar de huisarts opgezocht. Mijn buik zette opeens zo op en ik kreeg vocht in mijn benen. Ik had het zo vreselijk benauwd. En het hoesten werd erger, niet minder. De huisarts schrok toen hij me zag en stuurde me gelijk door naar het ziekenhuis voor foto’s en daarna naar de internist. Ik bleek heel ziek te zijn en had al heel snel de diagnose: eierstokkanker! Oftewel de vrouwelijke seriemoordenaar zoals artsen het noemen. Je voelt helemaal niets en het wordt bijna altijd per toeval ontdekt in een zeer laat stadium.

Ik had gehoopt dat het een ontsteking zou zijn en ik een antibioticakuur zou krijgen. Echter in mijn achterhoofd speelde de grootste angst, darmkanker. Mijn vader is daaraan overleden in 2010 na een zwaar ziekbed. De ouders van mijn vader zijn beiden ook aan kanker overleden. Dus je kon op je vingers natellen dat ik een grote kans zou hebben om op een gegeven moment er zelf mee te maken te krijgen.

Toen mijn vader ziek was, merkte ik dat een negatieve instelling heel veel effect heeft op je lichamelijke instelling. Mijn vader kwam in een zo’n negatieve spiraal terecht en dat was niet alleen voor hem dramatisch, ook voor zijn naasten. Je hebt een machteloos gevoel, je kunt er niets aan doen.

Posidiva

Na de eerste schrik en emoties heb ik mezelf heel snel voorgenomen om ervoor te gaan vechten. Ik sta midden in het leven met mijn werk en mijn vrijwilligerswerk. Eindelijk na veel moeilijke jaren heb ik het leven wat ik altijd heb gewild. Ik ben niet van plan dat op te geven omdat ik kanker heb. Mijn instelling is normaal vrij nuchter en positief. Ben niet van plan om dat te veranderen. 

Mensen om me heen vinden mij altijd zo positief en bewonderen me over hoe ik met mijn ziekte omga. Wat mijn doktoren altijd zeggen: Mevrouw Weijens, uw houding gaat u redden! Wij kunnen alle medicijnen en chemokuren voorschrijven en operaties uitvoeren, als u het niet ziet zitten gaat u dood!” Dat komt wel aan. Gelukkig heb ik altijd een positieve instelling gehad in het leven. Als het leven niet meezat, wist ik toch weer iets positiefs te vinden wat me er weer doorheen hielp. Hoe klein dat geluksmoment ook was.

Naast ziek zijn, heb ik toch ook nog een ander leven, diverse interesses. En dat is maar goed ook. Juist afleiding door je naasten en eventuele hobby’s zorgen ervoor dat je genoeg afleiding hebt om niet constant aan je ziekte en de verwerking ervan te denken.

Ik zou het leuk vinden als jullie willen reageren. Wat vinden jullie van mijn berichten?